OptoKalkulator
Kalkulator optyczny
Transpozycja
Przelicza zapis recepty między cylindrem minusowym a plusowym. Wartość optyczna pozostaje ta sama — zmienia się tylko forma zapisu.
Działa w obie strony: minus↔plus.
Zakres 1–180°.
Recepta po transpozycji
–
Jak to policzono
IOP + CCT
Koryguje zmierzone ciśnienie wewnątrzgałkowe o grubość rogówki. Cienka rogówka zaniża pomiar, gruba go zawyża.
Wynik z tonometru, przed korektą.
Pomiar pachymetrem. Typowo 500–600 µm.
Nomogramy różnią się nachyleniem — porównaj wyniki przed decyzją.
Kiedy NIE stosować tej korekty — przeczytaj
European Glaucoma Society odradza korygowanie pomiaru wzorami: grubość rogówki jest niezależnym czynnikiem ryzyka jaskry, a nie tylko błędem pomiaru. W badaniu OHTS ocena ryzyka bez korekty była równie dokładna jak z korektą.
Wzoru nie stosuj po zabiegach refrakcyjnych (LASIK, PRK), przy obrzęku rogówki, stożku rogówki i po keratoplastyce — te rogówki łamią założenia nomogramu. Współczynniki różnią się też między tonometrami (aplanacyjny, bezkontaktowy, iCare).
Wartości skorygowanej nie wpisuj do dokumentacji jako zmierzonego ciśnienia. Zapisz pomiar oraz CCT osobno.
Ciśnienie po korekcie
–
Zmierzone: –
Wynik orientacyjny, wyłącznie jako uzupełnienie oceny klinicznej.
Jak to policzono
Soczewki
Podpowiada startowe parametry soczewki kontaktowej (krzywizna bazowa i średnica) do pierwszego przymiarowania.
Płaskie K z keratometrii — czyli większy z dwóch promieni. Typowo 7,4–8,2 mm.
W dioptriach: mniejsza wartość. W mm: większy promień.
Różnica obu krzywizn = toryczność rogówki.
Pozioma średnica widocznej tęczówki. Typowo 11,0–12,5 mm.
Parametry startowe
–
To punkt wyjścia do przymiarki — rozstrzyga ocena na oku: centracja, ruch soczewki, obraz we fluoresceinie.
Jak to policzono
Ograniczenia doboru z keratometrii
Współczesne dopasowanie soczewek miękkich opiera się na wysokości strzałkowej (sag), a nie na keratometrii — ta jest tylko przybliżeniem. Krzywizna bazowa deklarowana przez producentów nie jest porównywalna między markami: przy tym samym BC różne średnice dają wyraźnie różne dopasowanie.
Podręcznikowa reguła średnicy to HVID + 2–3 mm; podane zakresy są zawężone do wartości realnie dostępnych w katalogach.
Vertex
Przelicza moc korekcji między okularami a soczewkami kontaktowymi. Ma znaczenie od ok. ±4,00 D wzwyż.
Odstęp soczewki okularowej od rogówki. Typowo 12–14 mm.
Puste = korekcja sferyczna.
Wymagana tylko przy cylindrze.
Moc soczewki kontaktowej (z okularów)
–
wartość handlowa — do zamówienia
Wynik dokładny: –
Jak to policzono
Prentice
Liczy pryzmat powstający, gdy pacjent patrzy poza środkiem optycznym soczewki — oraz odwrotnie: jaka decentracja da żądany pryzmat.
Wynik
—
Składowe: —
Kąt bazy: —
Jak to policzono
ADD do bliży
Szacuje dodatek do bliży na podstawie wieku (amplituda akomodacji wg Hofstettera) i odległości pracy.
Czytanie ok. 40 cm, komputer 60–70 cm.
Wariant minimalny = ostrożniejszy, wyjdzie większy dodatek.
Im większa rezerwa, tym większy dodatek.
Skąd te dwa ustawienia — wyjaśnienie
Amplituda akomodacji to zdolność oka do nastawiania na bliż, malejąca z wiekiem. Wzór Hofstettera szacuje ją z samego wieku. Wariant średni pasuje do przeciętnego pacjenta; wariant minimalny wybieraj, gdy pacjent skarży się na zmęczenie przy pracy z bliska.
Rezerwa akomodacji: pacjent nie powinien zużywać do bliży całej amplitudy, bo szybko się męczy. Najpowszechniejsza reguła zostawia połowę w rezerwie; spotyka się też wariant z jedną trzecią w rezerwie (mniejszy dodatek). Opcja z dwiema trzecimi w rezerwie daje największy dodatek — to wybór ostrożnościowy przy długotrwałej pracy z bliska, bez jednoznacznego oparcia w piśmiennictwie.
Uwaga: wzory Hofstettera zwykle przeszacowują rzeczywistą amplitudę. Jeśli masz zmierzoną amplitudę pacjenta (push-up, soczewki minusowe), oprzyj decyzję na niej. Wynik z kalkulatora to dodatek wstępny — ostateczny ustala się przez zbilansowanie NRA/PRA i sprawdzenie zakresu widzenia wyraźnego.
Dodatek do bliży (ADD)
—
Typowo dla tego wieku: —
Wynik to punkt wyjścia — ostateczną wartość ustala próba subiektywna.
Jak to policzono
Schirmer
Klasyfikuje wynik testu Schirmera i porównuje oczy między sobą.
Bez znieczulenia mierzy łzawienie odruchowe i podstawowe łącznie.
Progi zależą od czasu — nie da się ich przeliczać proporcjonalnie.
Klasyfikacja
—
Jak to policzono
Jak czytać ten wynik
Test Schirmera służy przede wszystkim potwierdzeniu ciężkiego niedoboru warstwy wodnej (np. w podejrzeniu zespołu Sjögrena). Ze względu na dużą zmienność i inwazyjność nie nadaje się na rutynowy pomiar objętości łez — pojedynczy wynik interpretuj razem z obrazem klinicznym.
W piśmiennictwie punkty odcięcia bywają różne (5, 10 i 15 mm/5 min). Zastosowano podział zgodny z klasyfikacją DEWS.
Narzędzie pomocnicze dla personelu medycznego. Wyniki mają charakter orientacyjny i nie zastępują badania ani decyzji klinicznej — przed zastosowaniem zweryfikuj dane wejściowe i wynik.